
PLJUVANJE V SLOVJANSKOJ TRADICIJI POST 2/2
🏥 Slina Věštice i «Navja Kost»: Medicina i Mistika
Prodolžajemo izučati anatomiju slovjanskogo pljuvanja. Ako v prvoj časti my branili se, to togda nyně prěhodimo v napadženije. Slina u naših prědkov byla i lěkarstvom, i oružjem, i sposobom prědači tajnyh znanij.
💊 Pljuvanec kako lěkarstvo i virus
V narodnoj medicině pljuvanec jest finalna točka vsjakogo lěčenja. U vshodnyh slovjan čtenije zagovora skoro vsegdy končilo se spljuvanjem (vyvrženijem bolězni). V Bolgariji znaharka pljuvala bolnomu dětetu na čelo i trěla to kurim perom ili svoim sobstvennym rukavom (na ktory takože prědvariteljno popljuvala).
Ale slina jest idealny transport. S jej pomoću bolězň mogla se prědati drugomu. Obyčajno «sčestlivcami» stavali žaby, ryby ili vrabci. Vpročem, inogda bolězň sbasyvali i na ljudij. Sostojal strašlivy ritual izbavjenja od bolězni, imenovanoj «navja kost» (svjezanoj s světom mrtvyh). Bolny musěl dočekati, kogda mimo pojeduť dva jazdci na jednom konju, i vykrknuti: «Dva vas, dva nas, vozmite navju kost od nas». Poslě togo trěbno bylo pljunuti v jih stranu i sdelati žest, jako by metaješ im čego-to vslěd.
🧜♂ Mitologični huligani
Ne jedino ljudi ljubili pljuvati. V slovjanskom bestiariju jest polno stvorjenij s tutoju zloj privyčkoju.
🔸 Poljski vodnik: Ljubi prijimati vid jesetra i pljuvati… syrovatkoju!
🔸 Bolgarske vily: Kogda tuti krasavice tančut v nočah, one izvrgajuť někoje želeovidno veščestvo. Běda tomu, kto stupi na město jih pljasok — to jest opasno.
🔸 Horvatska vila: Ako člověk ustojao prěd jej čarami, ona v pomstu prosto pljune jemu v lice.
Věštice takože koristili slinu dlja svojego rěmesla. V Polěsju věrili, že věštica može ukrasti mlěko od čudžih krav distančno. Dlja togo ona v polnoč slizuje rosu s oknov i vypljuvaje ju v gornok. Vualja — rosa obračaje se v mlěko! A na Gomeljščině znali: poslě dnja Ivana Kupaly lěkarstvene travy sbyrati ne lzě. Začto? Zato že na njih uže «napljuvala věštica», i koristi v njih něma.
🐍 Cělovanije Zmiji: Prědača Znanija
Ale najbělje čudno svojstvo pljuvanca jest prědača sakralnogo znanija. To ne jest prosto těčnost, to jest nositelj sily. Ako znaharka ili htonično životno pljune člověku v usta — to ne jest uvreda, ale iniciacija.
Legendy glagoljuť, že tako možno naučiti se razuměti jezyk zvěrěv i ptakov. Glavny učitelj tu jest zmija. V Bolgariji zmija dlja togo pljune člověku prjamo v usta. V Poljščě — duje. A v Serbiji doperavaje se cěla ritualna razměna: zmija pljune v usta člověku, a potom veli jemu trikrat pljunuti jej v željudok. Jedino poslě takoj «razměny lěpotami» otkryvajuť se tajny prirody.
ꏍꏍꏍꏍꏍꏍꏍ
👇 Vopros k vam: «Ritual so zmijeju zvuči kako sjužet dlja filma užasov ili superherojskogo kina. A ako by vam prědložili taku razměnu: vy trikrat pljujete v željudok zmiji (i ona vam), ale vzaměn dostajete sposobnosť razuměti, o čem govori vaša kočka ili pas — biste li vy riskovali?» 🐍🗣
Bolje podrobno o temě čitajte: «Slovjanske drevnosti» Etnolingvističny slovar pod red. N. I. Tolstogo.
#slavicmythology #mythologyofslavs #folkbeliefs #slavictraditions #slavicpaganism #slavicfolklore #ethnography #tradition #slovjanskamitologija #mitologijaslovjan #narodnevěrjenja #slovjansketradicije #slovjanskepoganstvo #slovjanskifolklor #etnografija #tradicija

