🌊 Hroniky živogo vrěmene: Smyti dni i podzemny Velikdenj (Čast 2)
Vrěme v arhaičnom svesti jeste krěhka materija. Da by hronologija sųstvovala, jej jeste potrěbna fizična kotva, zarěz, dotknutelny slěd. Ako se zotrut materialne znaki, samo vrěme se razpada, propadajuči v htoničnu pustotu.
⏳ Smyti kalendar
Na Podolju povědajut legendu o drevnih plemenah, ktore ne znali pismenosti i ličili dni, črtajuči paličky na pěsku pri brěgu. Sej fizičesky kalendar funkcionoval do togo časa, poka ne nahlětnul vihor. Rěka vystupila iz brěgov i na vsegdy smyla vrěmenne znaki v glubinu. Narodna etimologija objasnjaje pohodženje nazvy rěky Dnestr (*Дністер*) ravno črěz tų hronologičnu katastrofu — to jeste voda, ktora «dni sterla» (*дні стер*).
🥚 Signaly skroz vodu
Ibo vrěme jeste fizično, jego tok se transliruje črěz stihije, kako radiosignal. Na jugozapadu Ukrajiny znajut o byvanju rahmanov — blaženogo naroda, žyvučego gluboko pod zemjeju, pri velikyh vodah, v ktore vlivajut se vse rěky vsesvěta. Sej narod posti se cěly rok, ibo oni sut odtrgnuti od slnčevogo kalendarja i ne znajut, kogda nastupaje prazdnik. O prihodu Rahmanskogo Velikdnja (Pashy) oni se dovědujut samo togda, kogda po rěčnym arterijam do ih temnoj krainy doplivaje lupina posvęčenyh jajec, ktoru ljudi metajut v vodu na Veliku Subotu.
🔔 Zvon iz-pod zemje
Svez funkcionuje v obě strany. Fizičesky kontakt dvoch světov se zamykaje črěz debelinu vesenjoj zemje. V denj Rahmanskogo Velikdnja pravędnici mogut uslyšati gluhy, toržestvenny zvon zvonov v podzemnoj kraině, ako těsno priložet uho k syroj podě. Sakralno vrěme prětěkaje iz světa v svět, upotrěbljajuči vodu kako provodnik, a zemju — kako membranu.
ꏍꏍꏍꏍꏍꏍꏍ
Sakralno vrěme v tradicionalnoj kartině světa — to ne jeste nevidimy potok, ale tęžky fizičesky material. Ono se črte na obrežnom pěsku, smyvaje se burnoju vlnoju i splavjaje se doli tokom v podobě jajčnoj lupiny. Člověk tu ne jeste vladyka kalendarja, ale surovy svezist, sědęči na granici dvoch světov, ktory naprężeno slušaje huk vesenjoj zemje, da by ne propustil nastup novogo cikla.
🌊 Čuvstvo togo, že važne momenty našego žitja sųt nevidimo svęzane s ciklami prirody, žyve v nas do dnines. Kako vy sami sobě objasnjajete siju nepreodoljimu tegnotu sravnjivati svoji osobne ili semejne rytmy s prirodnymi javjenjami (prvym sněgom, tokom ledu, cvětenjem), i kake priměty v vašem rodu se sčitajut věrnym fizičeskym znakom togo, že «vrěme prišlo»?
Bȯlje podrobno o temě čitajte: O.V. BELOVA «Pověstky o potrjanom vrěmeni»
#folklor #etnografija #slavjanskietradicije #narodnykalendar #legendy